நெய்வேலி ஒரு காலத்தில் ஒரு சிறிய கிராமமாக இருந்தது, இது முந்திரி காடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. முந்திரி மற்றும் பலாப்பழ மரங்களைத் தவிர ஒரு தரிசு நிலமாக இருப்பதால், லிக்னைட் படுக்கை இங்கு முதலில் ஜம்புலிங்கம் முதலியார் என்ற நில உரிமையாளரால் அடையாளம் காணப்பட்டது. அவர் நெல்லிக்குப்பம் அருகே வயப்பட்டு கிராமத்தில் வசித்து வந்தார். மந்தராகுப்பம், கடலூர், விருதாசலம் மற்றும் நெய்வேலி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய சுமார் 600 ஏக்கர் நிலத்தை அவர் வைத்திருந்தார்.
இந்த நிலங்களில் ஏறக்குறைய சாகுபடி செய்யப்படாத நிலையில், ஜம்புலிங்கம் முதலியார் இந்த நிலங்களை சாகுபடி நிலங்களாக மாற்ற நினைத்தார். அவர் ஒரு துளை கிணறு கட்டினார். அவரது ஆச்சரியத்திற்கு நீர்வழங்கல் குறைந்த ஆழத்தில் மட்டுமே கிடைத்தது.
1932 ஆம் ஆண்டில் நெய்வேலி கிராமத்தில் சாகுபடி தொடங்கியது. விவசாயிகள் தண்ணீருடன் சில கருப்பு பழுப்பு நிற துகள்கள் வருவதைக் கண்டனர். அவர்கள் அதைப் புறக்கணித்து, தங்கள் வயலைத் தவிர மணல் மீது வீசினர். இந்த துகள்கள் காய்ந்ததும் பற்றவைக்கப்பட்டன. நன்கு படித்த அறிஞரான ஜம்புலிங்கம் முதலியார், இது அதன் அடையாளத்தைப் பற்றி உறுதியாக தெரியாவிட்டாலும், இது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த எரிபொருளாக இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தார். இந்த எரிபொருளைப் பயன்படுத்தி ஒரு தொழிலைத் தொடங்குமாறு வற்புறுத்திய அப்போதைய பிரிட்டிஷ் ஆளுநரிடம் அவர் இது குறித்து தகவல் தெரிவித்தார்.
தொழிற்துறையைத் தொடங்க அரசாங்கத்தை வற்புறுத்துவதற்கான தனது முயற்சிகளில் ஜம்புலிங்கம் முதலியாரால் வெற்றி பெற முடியவில்லை. அவரது முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணானது. 1943 இல் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அரசாங்கம் துளை கிணறுகள் தயாரிக்கத் தொடங்கியது. 1943-1947 க்கு இடையில் கிட்டத்தட்ட 33 துளை கிணறுகள் அமைக்கப்பட்டன மற்றும் லிக்னைட்டின் திறன் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் 1953 க்குப் பிறகுதான் சுரங்கப் பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. இது ஒரு சோதனை முயற்சி. திரு. கோஷுக்கு பணி வழங்கப்பட்டது மற்றும் சுமார் 100 டன் லிக்னைட் வெளியே கொண்டு வரப்பட்டது, இது அவருக்கு "லிக்னைட் கோஷ்" என்ற பெயரைப் பெற்றது. லிக்னைட் உயர்ந்த வகைகளில் ஒன்று என்று கண்டறியப்பட்டது.
இந்திய மத்திய அரசு 1956 ஆம் ஆண்டில் நெய்வேலி லிக்னைட் கார்ப்பரேஷனைத் தொடங்கியது. இந்தியா ஜெர்மனியுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது, சுமார் 14 சதுர கி.மீ. இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய திறந்தவெளி சுரங்கமாக மாறும். அப்போதைய பிரதம மந்திரி பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு மே 20,1957 அன்று நெய்வேலி சுரங்கத்தை தேசத்திற்கு அர்ப்பணித்தார். லிக்னைட் 1962 இல் வெளியேற்றப்பட்டது. அதே ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் உதவியுடன், முதல் வெப்ப மின் நிலையத்தை அப்போதைய இந்திய ஜனாதிபதி டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் தொடங்கினார். அதன்பிறகு நெய்வேலி தனது முன்னேற்றத்தை கற்பனை செய்யமுடியாத அளவிற்கு தனது ஊழியர்களுக்காக ஒரு டவுன்ஷிப்பைக் கொண்டு நீட்டினார், இன்று இது 21 ஆம் நூற்றாண்டின் நாட்டின் எரிசக்தி பாலமாகும்
இந்த நிலங்களில் ஏறக்குறைய சாகுபடி செய்யப்படாத நிலையில், ஜம்புலிங்கம் முதலியார் இந்த நிலங்களை சாகுபடி நிலங்களாக மாற்ற நினைத்தார். அவர் ஒரு துளை கிணறு கட்டினார். அவரது ஆச்சரியத்திற்கு நீர்வழங்கல் குறைந்த ஆழத்தில் மட்டுமே கிடைத்தது.
1932 ஆம் ஆண்டில் நெய்வேலி கிராமத்தில் சாகுபடி தொடங்கியது. விவசாயிகள் தண்ணீருடன் சில கருப்பு பழுப்பு நிற துகள்கள் வருவதைக் கண்டனர். அவர்கள் அதைப் புறக்கணித்து, தங்கள் வயலைத் தவிர மணல் மீது வீசினர். இந்த துகள்கள் காய்ந்ததும் பற்றவைக்கப்பட்டன. நன்கு படித்த அறிஞரான ஜம்புலிங்கம் முதலியார், இது அதன் அடையாளத்தைப் பற்றி உறுதியாக தெரியாவிட்டாலும், இது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த எரிபொருளாக இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தார். இந்த எரிபொருளைப் பயன்படுத்தி ஒரு தொழிலைத் தொடங்குமாறு வற்புறுத்திய அப்போதைய பிரிட்டிஷ் ஆளுநரிடம் அவர் இது குறித்து தகவல் தெரிவித்தார்.
தொழிற்துறையைத் தொடங்க அரசாங்கத்தை வற்புறுத்துவதற்கான தனது முயற்சிகளில் ஜம்புலிங்கம் முதலியாரால் வெற்றி பெற முடியவில்லை. அவரது முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணானது. 1943 இல் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அரசாங்கம் துளை கிணறுகள் தயாரிக்கத் தொடங்கியது. 1943-1947 க்கு இடையில் கிட்டத்தட்ட 33 துளை கிணறுகள் அமைக்கப்பட்டன மற்றும் லிக்னைட்டின் திறன் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் 1953 க்குப் பிறகுதான் சுரங்கப் பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. இது ஒரு சோதனை முயற்சி. திரு. கோஷுக்கு பணி வழங்கப்பட்டது மற்றும் சுமார் 100 டன் லிக்னைட் வெளியே கொண்டு வரப்பட்டது, இது அவருக்கு "லிக்னைட் கோஷ்" என்ற பெயரைப் பெற்றது. லிக்னைட் உயர்ந்த வகைகளில் ஒன்று என்று கண்டறியப்பட்டது.
இந்திய மத்திய அரசு 1956 ஆம் ஆண்டில் நெய்வேலி லிக்னைட் கார்ப்பரேஷனைத் தொடங்கியது. இந்தியா ஜெர்மனியுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது, சுமார் 14 சதுர கி.மீ. இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய திறந்தவெளி சுரங்கமாக மாறும். அப்போதைய பிரதம மந்திரி பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு மே 20,1957 அன்று நெய்வேலி சுரங்கத்தை தேசத்திற்கு அர்ப்பணித்தார். லிக்னைட் 1962 இல் வெளியேற்றப்பட்டது. அதே ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் உதவியுடன், முதல் வெப்ப மின் நிலையத்தை அப்போதைய இந்திய ஜனாதிபதி டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் தொடங்கினார். அதன்பிறகு நெய்வேலி தனது முன்னேற்றத்தை கற்பனை செய்யமுடியாத அளவிற்கு தனது ஊழியர்களுக்காக ஒரு டவுன்ஷிப்பைக் கொண்டு நீட்டினார், இன்று இது 21 ஆம் நூற்றாண்டின் நாட்டின் எரிசக்தி பாலமாகும்
No comments:
Post a Comment